● Ehsan Tahvilian ID & Address ●

حافظه اشیاء - نمایشگاه آثار عکس و هنر چند رسانه ای احسان تحویلیان

etid — Tue, 02 Mar 2010 11:35:18 GMT

حافظه اشیاء

نمایشگاه آثار عکس و هنر چند رسانه ای

احسان تحویلیان

15 تا 24 اسفند 1388

9 الی 13 و 16 الی 19

افتتاحیه: ساعت 16

اصفهان . خیابان آمادگاه . مجتمع عباسی . طبقه زیرین . نقش خانه حوزه هنری اصفهان

عکس - اصفهان رویایی

etid — Sun, 03 Jan 2010 10:50:18 GMT

دو روز پیش

اصفهان غرق در رویا بود

نمی دانم، شاید هم من غرق شده بودم

و من در عمرم اینچنین ندیده بودم اش

به غایت زیبا.

عکس: دودگرافی ظهر عاشورا - APOCALYPSE NOW

etid — Sun, 27 Dec 2009 08:39:18 GMT

چونكه ايشان خسروِ دين بوده اند     وقتِ شادي شد چو بشْكستند بند
سوي شادُرْوانِ دولت تاختند                          كُنده و زنجير را انداختند
...
بر دل و دينِ خرابت نوحه كن كه نمي‌بيند جز اين خاكِ كهن
ور همي بيند چرا نبْود دلير            پُشْتدار و جان سپار و چشم سير

شعر: مولانا | دودگرافی: احسان تحویلیان

لند آرت | هنر محیطی: رهایی از رسانه

etid — Fri, 04 Dec 2009 15:51:18 GMT

هنر محیطی / لند آرت: رهایی از رسانه

مکان: کویر حسن آباد جرقویه، حوالی تالاب گاوخونی

متریال: روزنامه / ابعاد: بیست متر مربع

اعضای گروه: مرتضا بصراوی، علی امیدیان، امیرحسین فنایی، احسان تحویلیان

تصاویر این مجموعه به ترتیب شماره: 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8

ما هیچ جور پرورش افکار نمی خواهیم

ما هیچ جور تنویر افکار نمی خواهیم

معلم ها دست از سر بچه ها بردارید

همه ماجرا فقط آجری دیگری است در دیوار

و شما هم فقط آجر دیگری در دیوار هستید

------------------------------

بس است!

می خواهم به خانه بروم

این لباس زندان را در بیاورم

و نمایش را ترک کنم

اما در این بند انتظار می کشم

چون می خواهم بدانم

آیا تمام این ایام گناهکار بوده ام؟

شعر ها: پینک فلوید - آلبوم دیوار
عکس ها: مرتضا بصراوی - احسان تحویلیان
Canon 40D, Sigma 18-50, f/7.1, iso 100, exposureTime 1/160s

عکس: حوضچه اکنون

etid — Mon, 30 Nov 2009 20:49:18 GMT

چترها را بايد بست.
زير باران بايد رفت.
فكر را، خاطره را، زير باران بايد برد.
با همه مردم شهر ، زير باران بايد رفت.
دوست را، زير باران بايد ديد.
عشق را، زير باران بايد جست.
زير باران بايد با زن*خوابيد.
زير باران بايد بازي كرد.
زير بايد بايد چيز نوشت، حرف زد، نيلوفر كاشت
زندگي تر شدن پي در پي ،
زندگي آب تني كردن در حوضچه "اكنون"است.

رخت ها را بكنيم:
آب در يك قدمي است.

شعر: سهراب سپهری

عکس: احسان تحویلیان

Canon 40D, Sigma 18-50, f/4.5, iso 100, exposureTime 1/40s

لند آرت | هنر محیطی: تمام استکان های مادرم

etid — Mon, 30 Nov 2009 20:31:18 GMT

هنر محیطی / لند آرت: تمام استکان های مادرم

مکان: کویر حسن آباد جرقویه، حوالی تالاب گاوخونی

متریال: استکان / تعداد: شصت عدد

اعضای گروه: مرتضا بصراوی، علی امیدیان، امیرحسین فنایی، احسان تحویلیان

+ تصویری دیگر، لطفا کلیک کنید +

عکس و لند آرت: احسان تحویلیان

Canon 40D, Sigma 18-50, f/13, iso 100, exposureTime 1/100s

عکس نوشت: هوای ناپایدار

etid — Tue, 24 Nov 2009 10:51:18 GMT

زن خوب مثل هوای خوب است

هرازگاهی پیدایش می شود

اگر هم بیاید

ماندنی نیست

مرد ها پایدار ترند

اگر اوضاع شان خراب باشد

معمولا همان طور می ماند

یا اگر حال شان خوب باشد

احتمالا مدتی طولانی وضعیت ادامه پیدا می کند

ولی یک زن

با

بچه

سن و سال

رژیم غذایی

گپ و گفت

هم آغوشی

ماه بودن

یا نبودن خورشید

یا خوش گذراندن

عوض می شود

تمام دردهای زن با عشق (تیمار کردن) درمان می شود

ولی مرد، وقتی می فهمد همه از او متنفرند

قوی تر می شود

شعر: گاو ها در کلاس نقاشی اثر چارلز بوکوفسکی

عکس: احسان تحویلیان

لند آرت | هنر محیطی: جاده من

etid — Sun, 22 Nov 2009 20:21:18 GMT

هنر محیطی / لند آرت: جاده من

مکان: کویر حسن آباد جرقویه، حوالی تالاب گاوخونی

متریال: پارچه کرباس (متقال)

ابعاد: یکصد متر مربع / طول: پنجاه متر / عرض: دو متر

اعضای گروه: مرتضا بصراوی، علی امیدیان، امیرحسین فنایی، احسان تحویلیان

The Gold It’s in the… طلا در... است

بیایید دوستان من

بیایید راهی تپه ها شویم

خوب، شما به راه خودتان بروید

و من به راه خودم

برای من مهم نیست که سر وقت برسیم

می گویند هر کسی دنبال چیزی می گردد

من توی راه، عشق و حال خودم را می کنم

...

مکان ها و قیافه های آدم ها عوض نمی شود

فقط کافی است چشم هایم را ببندم

تا مرغان دریایی را ببینم که در آسمان های دوردست

چرخ می زنند

...

تنها چیزی که می خواهم به تو بگویم

تنها حرف من است

این است که در سفر روی من حساب کن

اما از من انتظار نداشته باش که یک جا ماندگار شوم

شعر: پینک فلوید

عکس و لند آرت: احسان تحویلیان

Canon 40D, Sigma 18-50, f/13, iso 100, exposureTime 1/160s

تحلیل فیلم: در بروژ In Bruges

etid — Fri, 20 Nov 2009 08:40:26 GMT

در بروژ

فیلم در بروژ را به سفارش دوستی دیدم، طبق معمول ماند تا حس و حال نوشتن اش پیش آید. حالا هم که می نویسم، به معنای کلمه شاید تحلیل درست درمانی صرف سینما نباشد. بیشتر نوعی تحلیل زمانه است که سینما را نیز در بر می گیرد.

دقیق به یاد ندارم، در جایی خواندم که تاریخ مانند یک میله شیشه ای نیست که از جایی بشکند. که بتوان قبل و بعدی برای دوران ها در نظر گرفت.

در بروژ ساخته مارتین مک دونا را دیدم، بعضی از لحظه هایش مرا به یاد پالپ فیکشن انداخت ولی هیچ گاه احساس نکردم با فیلمی تقلیدی روبرو هستم. فیلم، زیبا و کاملا بکر بود. البته اگر بتوان بکر بودن را در روزگار حال به درستی معنا کرد و حتی بدان اعتقاد داشت. در عین حال، موقعیت ها، دیالوگ ها و خصوصا رخداد های تصادفی و غیر منتظره ایکه در در بروژ هست تدایی کننده لحظاتی از پالپ فیکشن هستند. گویی شخصیت های ری و کن، یک روز دیگر از زندگی جولز وینفیلد و وینسنت وگا را به تصویر کشیده اند. البته این نکته را باید مد نظر داشت که تارانتینو و فیلم هایش به یک رخداد و موج فکری بیشتر شبیه اند تا به چیز دیگر. از این رو طبیعی است که بعد از دو دهه بازهم فیلم هایی شبیه و حتی پیرو سبک و سیاق آثار تارانتینو وجود داشته باشند. اما بی ربط است که ارزش های این فیلم را به خاطر شباهت های احتمالی اش با فیلم های دیگر انکار کرد. ولی مسئله ایکه باعث شد راجع به این فیلم بنویسم، بیشتر به خاطر همین شباهت هاست که اتفاقا خیلی هم خوب است.

سالانه در جهان فیلم های جالب و متفاوتی ساخته می شوند که حرف های زیادی هم برای گفتن دارند. حرف ها و نظر هایی که در حد یک اِفکت و جلوه اَفکنی پست مدرنیستی باقی می مانند و سریعا فراموش می شوند. برگشت ناپذیر Irreversible گاسپار نو و یادگاری Mementoکریستوفر نولان از این جمله اند. اما در بروژ جزو این گروه فیلم ها نیست. فیلم، بدون ادعا با ساختار ظاهرا کلاسیک شروع می شود اما با مونولوگی که بعد از تیتراژ، روی تصویر تاریک فیلم شنیده می شود، از همان ابتدا شیطنت خود را عرضه می کند. (من نمیدونم بروژ کدوم قبرستونیه ... ]چند لحظه سکوت[ تو بلژیکه). فیلم، آرام آرام و بی ادعا جلو می رود و در این رَوَند، قطعه های تشکیل دهنده دیگر نیز به آن می پیوندد. فیلم اوج می گیرد، کامل می شود، و با سکانس پایانی ای شبیه سکانس پایانیِ فیلم راه کارلیتو برایان دی پالما به پایان می رسد. اما نکته ایکه در این فیلم محجور مانده این است که: این فیلم از همان موتور و طرز فکری بهره می برد که پالپ فیکشن هم در دهه های گذشته از آن بهره برد. «کارخانه بازیافت». این چیزیست که ادبیات پست مدرن شدیدا به آن وابسته است. ارجاعات و بهره گیری های بینامتنی ایکه در بروژ از آن استفاده می کند و به آن وابسته است، مهم ترین اصل تمایزی است که در بروژ را از فیلم های پر ادعای دیگر جدا می کند. فیلمبرداری در بروژ با تم رنگی (وایت بالانس) گرم و فضاها و ساختمانهایی گوتیک سعی دارد بستری آرام و دلنشین را ایجاد کند تا به دور از ادعا، آرام آرام قصه اش را در لابلای این فضاسازی تعریف کند. فیلم حتی به سبک معمول فلاش بک هم دارد، نامه ها و نوشته ها هم مثل فیلم های کلاسیک با صدای خود شخص روایت می شوند اما عنصری ناپیدا – شاید طنز کلامی – به عمد باعث می شود که به این ظاهر سازی اعتماد نکنیم. که بدانیم در پس این شهر با ساختمان های آجری قدیمی و رودخانه ای که شب ها به یک پرنده قو آراسته می شود، حادثه ای رخ خواهد داد. در بروژ به جای اینکه خصلت های پست مدرنیسمی خودش را جار بزند، فقط به آن ها عمل می کند چون در بروژ فیلمی دوران ساز است نه فیلمی دوران نِگر.

شاید ذکر این مطلب لازم باشد که: پست مدرنیسم چیزی جدا از مدرنیسم نیست. دورانی، لازم و ملزوم مدرنیسم. پس از ناکامی مدرنیسم در آرمانها و اهداف و مغایرت اهداف بزرگ آن با نتایج متوسط به دست آمده، این امر باعث فروپاشی پرشتاب ارزش ها و معیار های مختلف اجتماعی شد که هنر نیز از آن مصون نماند. این تحولات نه جدا از مدرنیسم است و نه شروعی مجدد و نو برای آینده. زیرا نه ارزش های نوینی را بنیان می گذارد و نه راه تازه ای را پیش پایمان. باطبع هنرمندان در عصر حاضر، در حرکت رو به جلو، گذشته را نیز شُخم می زند.

در بروژ در ساختار نیز اینچنین عمل می کند و حتی به پالپ فیکشن نیز رحم نمی کند و پالپ... را با وجود ارجاعات سینمایی بی شمارش به مثابه یک متن می نگرد و از آن استفاده می کند. تارانتینو پس از موفقیت پالپ فیکشن می گوید: «میتوانم داستان های متعددی با همین مضمون جنایی بنویسم و لحظات و دیالوگ های بهتری را خلق کنم اما بهتر دیدم به سراغ موضوع دیگری بروم». اما در بروژ به این یگانگی پالپ فیکشن نیز پایان می دهد و همان رویکردی را دارد که پالپ... در زمان خودش به فیلم های گذشته داشت. بازیافت. شاید این آینده پست مدرنیسم باشد که خود، خود را می اندیشد، تحلیل و بازیافت می کند تا به آرمان از دست رفته مدرنیسم جامه عمل بپوشاند. از این رو نگارنده، فیلم در بروژ را دوران ساز تر و تر و تازه تر از دیگر فیلم های پست مدرن و پر ادعای دهه اخیر می داند.

حالا که صحبت از بینامتن به میان آمد، بهتر دیدم مرجع پیش نوشت این تحلیل را پیدا و ضمیمه کنم:

تاریخ مانند یک میله شیشه ای نیست که درست از یک نقطه مشخص بشکند، بلکه مانند طنابی است که می پوسد، کش می آید، ریش ریش می شود، اما بعضی رشته هایش هرگز قطع نمی شوند. (رابرت هیوز)

عکس نوشت: ژست، این ژست لعنتی

etid — Thu, 19 Nov 2009 20:38:18 GMT

Canon 40D, Sigma 18-50, f/2.8, iso 100, exposureTime 1/400s

برای به جریان افتادن مجدد آب در رودخانه زاینده رود، صبح زود به پل خواجو رفتم. وقتی این صحنه را کادر بندی می کردم، مطمئن بودم عکس خوبی می شود. سعی می کردم هرچه زودتر دکمه شاتر را بچکانم تا پیر مرد به سبب حضور من ، حالت اش را به هم نزند. اما متاسفانه پیر مرد متوجه شد به همین خاطر بی خیال عکاسی این صحنه شده بودم اما چون دیدم پیر مرد به خاطر من ژست گرف، به او نزدیک شدم و کادر عمودی را انتخاب کردم (قبل اش می خواستم با کادر افقی عکاسی کنم) و آن لحظه را ثبت کردم.

این ژست، این ژست لعنتی اگر یک میلیونیوم ثانیه هم طول بکشد، دیگر آن سوژه برای عکاس سوژه نمی شود. به قول رولان بارت: سوژه در فرایند ژست، برای خودش جسم دیگری می سازد و پیشاپیش خودش را به تصویر بدل می کند. این امر بر روی عکاس هم تاثیری عجیب دارد. آنقدر که به خاطر انرژی چشمان پیر مرد مجبور شدم کادر منفعل افقی را به کادر پویا تر عمودی ترجیح دهم. که اگر این کار را نمی کردم، این عکس برایم نچسب تر از این هم می شد.

وقتی از کودکان عکاسی می کنیم موضوع جالب تر و حساس تر است. چیزی در مایه های عکاسی حیات وحش. مردم عادی و در کل آدم بزرگ ها وقتی متوجه حضور عکاس می شوند، معمولا حالت عوض می کنند و به آدم های منفعل تری تبدیل می شوند. به قول ون کار وای کارگردان مشهور سینما: شخصیت های دوگانه یا چند گانه، پوششی است برای روح های رنج دیده انسان ها. اما این موضوع در کودکان و حیوانات اندکی متفاوت است. آنها در جلو دوربین اصلا به موجود دیگری بدل می شوند که ثبت این حالت شان نیز برای یک عکاس ارزشمند است.

Canon 40D, Sigma 18-50, f/7.1, iso 100, exposureTime 1/80s

با گروهی برای دیدن یک مناره تاریخی به اطراف شهر وَرزَنه رفته بودیم. نزدیک مناره، خانه های کاه گِلی ای وجود داشت و مردمانش با چشمانی لرزان. بزرگتر ها سر زمین مشغول کار بودند و بچه ها هم... وقتی این صحنه را ثبت می کردم، این کودک هیچ تغیری در نگاه و بدنش رخ نداد. چون قبلا به خاطر دیدن گروه ما و آدم های جدید با سر و شکلی جدید، تغیر اساسی را کرده بود و از حالت نرمال و بدوی اش خارج شده بود. به هر حال این عکس را از عکس قبلی (پیر مرد) بیشتر دوست دارم چون حداقل آن لرزش و خجالت کودکانه را توانسته بودم به تصویر کشم.

اما این یکی را بیشتر از همه دوست دارم.

Canon 40D, Sigma 18-50, f/7.1, iso 100, exposureTime 1/60s