ادای احترام، به اندازه یک کاغذ A5 یک رو

 اینکه استنلی کوبریک، کارگردان فقید سینما چقدر حرفه ای و در کارش وارد بوده بر هیچکس پوشیده نیست و از فرط بازگو شدن، آنقدر کلیشه ای شده که این روز ها تعریف کردن از او دیگر طبع روز نیست. این روز ها حتی ذوق کردن و گفت و گو راجع به سکانس های پالپ فیکشن هم دیگر قدیمی و از مُد افتاده بنظر می رسد. زمانه طوری شده که ظاهرا بهتر است از گمنام های سینما آن هم فقط با نام فامیل یاد کنیم، طوری که مخاطب فکر کند با او خیشاوندیم.

واقعا اگر بخواهیم شرح و بسط اش دهیم و راجع به استنلی کوبریک ادا احترام کنیم، یک بسته پانصد تایی کاغذ A4 هم کم می آید. اما اگر واقع بین باشیم و بخواهیم بیاموزیم، همین کاغذ A5 یک رو هم کفایت می کند.

اینکه در فیم چشمان باز و بسته استنلی کوبریک دوربین در سمت POV تام کروز به چهره زن ب.ر.ه.ن.ه زوم می کند و یکی از حاضرین مجلس، با ماسکی برصورت (ماسک به شکل یک کلاغ است) به زن ب.ر.ه.ن.ه که جان خود را وثیقه آزادی دکتر هارفورد(تام کروز) قرار داده نزدیک می شود؛ به خودی خود واقعا زیباست و به اندازه یک ترم مباحث نشانه شناسی مطلب دارد.

اینکه چرا ماسک به شکل منقار کلاغ است؟، اینکه چرا دوربین زوم می کند؟، اینکه چرا مرد نقاب دار بعد از زوم دوربین وارد کادر می شود؟، اینکه کلاغ اصلا نماد چه چیز و چه احساسی است؟، اینکه چرا زوم؟ چرا کات نه؟، همگی باعث اعتبار و قوام یک پلان است. پلانی به ارزش یک فیلم!.

دلنوشت: چرا گووله؟ چرا چاقو نه؟ (دیالوگ مرحوم خسرو شکیبایی در فیلم رئیس مسعود کیمیایی)